نويسندگان
لینک دوستان

دست از طلب ندارم تا کام من برآید

 

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

 

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

 

کز آتش درونم دود از کفن برآید

 

بنمای رخ که خلقی واله شوند و حیران

 

بگشای لب که فریاد از مرد و زن برآید

 

جان بر لبست و حسرت در دل که از لبانش

 

نگرفته هیچ کامی جان از بدن برآید

 

از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم

 

خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید

&&&&&&&&&&&&********************&&&&&&&&&&&&

 

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق کش عیار کجاست

شب تـار است و ره وادی ایمـــن در پیش

آتش طــور کـــجا موعــــد دیــدار کــــجاست

هــر کــــه آمـــد به جهان نقش خرابـــــی دارد

در خـــرابات بگــــویید کــــه هشیـــار کـــجاست

آن کــــس است اهـــل بشارت کــــــه اشارت داند

نکــــته‌ها هست بســـی محـــرم اســـرار کــجاست

هـــــر ســــر مـــوی مــــرا بـا تـــو هـــزاران کــــار است

مـــا کـــجاییـــم و مـــلامـــت گـــر بـــی‌کـــار کـــجاست...

حافظ

 

***************************************************************

 

سينــــه از آتـش دل در غم جانـانـه بسوخـت

 

آتـشــي بـود در اين خـانـه كه كاشانه بسوخـت

 

تـنــم از واسـطــه دوري دلـبــر بـگـداخــــــت

 

جـانــم از آتــش مـهــر رخ جـانـانـــه بسوخـت

 

سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع

 

دوش بر مـن ز سر مهـر چـو پروانـه بسوخـت

 

آشنـائـي نه غريـبـست كه دلسـوز مـن است

 

چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخـت

 

خـرقـــــه زهـد مـرا آب خـــــرابـات ببــــــرد

 

خـانـــه عقـل مـرا آتـش مـيـخـانــــه بسوخـت

 

چـون پيـالـه دلم از تـوبـه كه كـردم بشكسـت

 

همچـو لالـه جگـرم بي مـي و خمخــانه بسوخـت

 

ماجـرا كم كـن و بازآ كـه مـرا مـردم چـشـــــــم

 

خـرقـه از سـر بـدرآورد و بشـكـــرانـه بسوخـت

 

تــرك افسـانـه بگـو حـافــظ و مـي نـوش دمي

 

كه نـخـفـتـيـم شـب و شمـع بافسانـه بسوخـت

*******************************************************************

 

دوش در حــلقه مــا قصــه گیســوی تـو بود        تا دل شب سخن از سلسله موی تو بود 

 

 

 

دل که از ناوک مژگان تو در خون مـی‌گـشت       بـــاز مشتـــاق کمـــانـخانـه  ابروی تو بود 

 

 

 

هــم عفــاالله صبـــا کــز تــو پیامـی مـی‌داد        ور نه در کس نرسیدیم کـه از کوی تو بود 

 

 

 

عالم از شور و شر عشق خبر هیچ نداشت        فـتـنه انگیـز جهــان غمــزه جادوی تو بود 

 

 

 

مــن سرگشـته هم از اهل سـلامت بـودم         دام  راهـــم شـکـن طـره هنــدوی تو بود 

 

 

 

بـگشــا  بنــد  قبــا تــا  بگشـــایـد  دل من         کــه گشـادی کـه مرا بود ز پهلوی تو بود 

 

 

 

بــه وفــای تــو کــه بـر تربــت حــافظ بـگذر          کـز جهان می‌شد و در آرزوی روی تو بود

 

 

از صداى سخن عشق، ندیدم خوشتر_____ یادگارى که در این گنبد دوار بماند

ای که از کوچه ی معشوقه ی ما می گذری _____ برحذر باش که سر می شکند دیوارش.

گفتم غم تو دارم گفتا غمت سرآید _____ گفتم که ماه من شو گفتا اگر برآید

می مخور با همه کس، تا نخورم خون جگر_____ زلف بر باد مده، تا ندهی بر بادم

شیوه و ناز تو شیرین خط و خال تو ملیح _____ چشم و ابروی تو زیبا قد و بالای تو خوش

گفته بودی که: شوم مست و دو بوست بدهم _____ وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم _____ طره را تاب مده تا ندهی بربادم

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن _____ شرط اول قدم آنست که مجنون باشی

گر برکنم دل از تو و بردارم از تو مهر _____ آن مهر بر که افکنم آن دل کجا برم

می خورد خون دلم مردمک دیده سزاست_____ کـه چرا دل به جگرگوشـه مردم دادم

بگفتمش: به لبم بوسه ای حوالت کن _____ به خنده گفت : کی ات با من این معامله بود!؟

فاش می گویم و از گفته خود دلشادم _____ بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم.

الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها_____ که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

رخ برافروز، که فارغ کنی از برگ گُلم _____ قد برافراز، که از سرو کنی آزادم

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور _____ کلبه‏ء احزان شود روزی گلستان غم مخور

گفتم که بوی زلفت گمراه عالمم کرد،_____ گفتا اگر بدانی هم اوت رهبر آید.

امشب زغمت میان خون خواهم خفت_____ وزبستر عافیت برون خواهم خفت

روز اول رفت دینم در سر زلفین تو _____ تا چه خواهد شد درین سودا سرانجامم هنوز

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را _____ یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

تاب بنفشه میدهد طره مشک سای تو _____ پرده غنچه میدرد خنده دلگشای تو

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد_____ که از خیال تو خاکم شود عبیر آمیز

نسیم موی تو پیوند جان آگه ماست_____ خیال روی تو در هر طریق همره ماست

شهره ی شهر مشو، تا ننهم سر در کوه._____ شور شیرین، منما تا نکنی فرهادم

گفتی که پس از سیاه رنگی نبود. ._____ پس موی سیاه من چرا گشت سپید

ما عاشق و رند و مست و عالم سوزیم._____ با ما منشین و گرنه بد نام شوی

تا آسمان ز حلقه بگوشان ما شود._____ کو عشوه ای زابروی همچون هلال تو.


[ دوشنبه بیست و دوم فروردین 1390 ] [ 11:49 ] [ m.y ]
درباره وبلاگ